SÖZÜN KALBE DOKUNAN HALİ

Şehrin ışıltılı ve bir o kadar da buğulu ışıklarının arasından sigara koru ile ayrılırken , taç yapraklı çiçekleri almayı unuttuğum aklıma geliyor buruşuk kahvarengi giyimli su satan çocuğu gördüğümde..Eren Bülbül’ün hüzünlü bir o kadar da fedakar gözlerinin rengine benziyor bakışları … Omzuna sabah serinliği düşmüş gibi, yalınayak bir masalın kırık cümlelerini taşıyor ellerinde. Bir ekmek parasına değil, sarılmaya muhtaç aslında. Ama kimse görmüyor, çünkü şehir hep kendine bakıyor, kendine ağlıyor… “Bir çocuk daha eksilmese bu akşam” diye geçiriyorum içimden ama cümle tamamlanamadan, bir siren sesi daha bölüyor sessizliği. Gözlerim doluyor…Ve görüyorum ki, her gün biraz daha az insanız aslında…