Gerçek bir aşkın ruhunu doğuran ve güne doymuş ızdırabın fotoğrafını çekebilir misin Korelyan? Acının hükmettiği bir dünyanın sonradan görme rüzgarına karşı koyabilir misiniz?
Keman sesi vurmuşken gözlerime, aşkı seyreden yüreğime dokunabilir misiniz? Belki de bir notaya sarılmış sitemimdir, gölgelerin bile terk ettiği bir öğle vaktinde. Ve gözlerimin ucunda, sessizce kırılan bir sevda durur. Çünkü bazen, bir bakışın yankısı tüm ömrü çınlatır. Suskunluğun en koyusunda, bir yağmur duası gibi akıyor içime o eski öpüş…Ve her damlası,
“keşke”nin kanayan bir hecesi gibi karışıyor gecenin kırılmış aynasına. Ey Korelyan…Bana, düşmüş bir yıldızın en son mırıltısını getir. Çünkü ben artık, bir tek aşkın sustuğu yerden
yeniden başlamayı biliyorum.
SÖZÜN KALBE DOKUNAN HALİ 
Yorum bırakın