SÖZÜN KALBE DOKUNAN HALİ

Nefes kendini veriyordu akşamüstlerinde.Acının boğuk silüetinde, denizin buğulu kokusuna aldanan ateşler yükseliyordu.Yunus Emre’nin soluğu hâlâ genzimizi kurutuyor,Mimar Sinan’ın gözyaşı kalemi Selimiye’nin kubbesinde titriyordu.Orhan Veli, İstanbul’u dinlerken hiç karanlıkta kalmamıştı.Yahya Kemal’in hayali o yeşilimtrak tepeye hiç çıkmamış olsa da,biz karanlığın içinden yayılan fısıltıları duyduk.Fatih’in gemileri hâlâ karadan yürüyordu içimizde.Kanuni’nin Zigetvar’da verdiği son nefes,bizim damarlarımızda çınlayan bir ateşe dönüşüyordu.Bizler, türküleri yaşatan Atanın evlatlarıyız.Bizim nefesimizdir bu topraklarda yankılanan.Bizim nefesimizdir, geçmişin acısından, denizin buğusundan,içimizdeki sönmeyen ateşten doğan. Ve evet, birileri hâlâ nefes alıyor:
Biz…