SÖZÜN KALBE DOKUNAN HALİ

Geceyi talan eden hüznün gözyaşları akmıştı mavi duvarlara.
Yüreğimin yankıları, simsiyah mürekkebime kanla karışmıştı.
Yorulmuştu denizin dalgaları, şairlerin dizelerindeki ölüler taşınıyordu rüzgârla.
Sessizlik, kelimelerden daha gürültülüydü artık.
Gözlerim göğe çevrildi ve o anda anladım,
zafer bizim elimizde değil, bizi yazan kudretle kazanılacaktı.
Annemin sesi geldi aklıma, okuduğu Tevbe suresi, on dördüncü ayet, haklıydı…
Şairler, biz artık birer kalemden ibaret değiliz.
Cümlelerimizden ışık sızıyor ve o ışık karanlığın sonuna kadar işliyor.
Ben kalemimi toprağa diktim, bir sancak gibi.
Gökyüzü bizi alkışlamadı.
Yazdığımız her şiir yüreğimizde asılı kaldı.
Defterlerimiz eskidi, peçeteye yazılan şiirlerimiz buruşturulup atıldı.
Ama hiçbiri unutulmadı, hepsi ruhlara sığındı.
Ve biliyorum,
Tanrı sustuysa, biz kazandık.
Şimdi kaleminizi göğsünüze bastırın, rahatça uyuyun…
Duygu hâlâ var.
Biz hâlâ buradayız.