SÖZÜN KALBE DOKUNAN HALİ

Şiirimi usulca koyuyorum dizlerime…
Sanki yıllardır kaybettiğim bir çocuğun saçlarını okşar gibi.
Deniz kıyısında unutulmuş bir akşamım bugün ben.
Ne tam karanlık,
ne de eve dönebilecek kadar aydınlık.
Yosun kokusu vuruyor içime.
Bir zamanlar mutlu olduğum yerlerin kokusu bu.
İnsan en çok da
geçmişte güldüğü yerlere ağlıyor Onur.
Çünkü bazı kıyılar artık sadece hatıradır.
Ve bazı insanlar,
hayattayken bile dönüşü olmayan bir gemi gibi uzaklaşır.
Ben bugün biraz denizim…
Dalgalarım var ama sarılacak kıyım yok.
Bir martı geçiyor içimden,
kanadında yarım kalmış konuşmalar.
“Kal” diyemediğim herkes
biraz daha eksiltiyor beni.
Kumun aydınlığı çöküyor üstüme.
Bir çocuk babasını bekler gibi bekliyorum bazı şeyleri.
Gelmediğini bile bile.
Sonra gece oluyor…
Herkes evine dönüyor.
Çay bardakları toplanıyor masalardan,
sandalyeler içeri çekiliyor,
sahildeki ayak izleri siliniyor.
Bir tek insanın içindeki terk edilmişlik kalıyor geriye.
Ve ben…
şair olmaktan çok yorulmuş bir adam gibi
ceplerimde kırılmış düşlerle
sessizce oturuyorum denizin karşısında.
Çünkü bazı acılar bağırmaz Onur.
Sadece insanın içinde
tuzlu bir su gibi yükselir.
Ve kimse anlamaz…
neden gözlerinin durduk yere deniz olduğunu.