Zeytin ağaçlarının arasındayım.
Kokunun en muazzam olduğu yerdeyim.
Cümlelerim hiç bu kadar sade olmamıştı.
Boğazıma düğümlenen gözyaşlarımı salıvermezsem,
içimde bir ömür daha susacaklar.
Hiç bu kadar cesaret vermemişti
arkamdan özlemle tebessüm edip ağlayanlar.
Şimdi dönüp baktığımda;
hepimiz bir kör düğümün içindeymişiz aslında.
Ben ise yalnızca sizler için ayakta kalmışım.
Yüreğim yanıyor…
Özleyeceğim.
Ve korkuyorum;
hiç ummadığım bir anda
yeniden eksileceğim diye…