Uzandığımız toprağın üzerinde,
kendimizi bulmamız yetmiyor artık.
Güne bakanların soluğunu içimize çekiyor,
sabahın aydınlığıyla yeniden uyanıyoruz.
Çıplak ayaklarımıza bulaşan tohumları
usulca yeşertiyoruz.
Yaşıyoruz değil mi hayatı…
Gülün, dikeniyle barıştığı vakitte.