Düşlerin içinden geçtim bir kere,
karanlığın sonuna da hiç ilerlemedim ki.
Aklıma aldığım kadarının sensizliği
çöktü hep içime.
Sırılsıklam ikna oluşlarım yok artık,
Yokluğumu tanımıyor sonrası.
Ruhumun eskimiş hüznünü
sardım artık bozuk tütünden ziyade.
Denizi gördüm sonra,
titreyiverdi balıklar.
Kıyamadım.
Tutamadım belki…
Merhametim benim,
sizin değilim artık.
Nereden eseceğini bilemediğim
bir rüzgârım.
Allaha emanet…