Duydun mu sesimi rüyalarında,
duydun mu ruhunun bıraktığı izi mısralarımda…
Ben seni yazmadım aslında,
sen düştün kalemimin ucuna.
Bir gece yarısına,
kimsenin bilmediği bir yerinden kalbimin.
Duydun mu sustuğum yerde seni,
duydun mu adını söylemeden
sana seslendiğimi?
Belki bir şiirin içinde
gözlerin değdi kelimelerime,
belki bir dizeyi okurken
içinden bir şey geçti de
nedenini anlayamadın.
O bendim.
Sana yetişemeyen sesim,
rüyalarına sığınmıştı.
Ve sen bilmiyordun belki;
bazı aşklar kavuşmak için değil,
bir insanın ruhunda
ömür boyu iz bırakmak için gelir.
Benimki de öyle…
Senin varlığın vardı
ama ruhunun izi kaldı.
Ben de o izi
her gece yeniden şiir yaptım.