Yaşayabilirsin.
Öleceksin ama.
O yüzden manasız değerlerin varsa bırak onları.
Öfken, kendin dâhil başkalarının da huzurunu kaçırıyorsa,
o öfkeye hâkim olamadığın bir an varsa
yapabileceğin tek bir şey var:
Gözlerini kapat.
Ve içinden söyle:
“Fırtına benim, gökyüzü de.
Bırak rüzgâr içimden geçip gitsin.
Ben yine dingin bir göl olarak kalacağım.”
Huzur olsun ilk sığınağın.
Sakin ol.
Dimdik kal.
Önce kendine olan saygını düşün.
Sonra dinginliğin içine yürü
ve ilk önce kendi yaranı sar.
Çünkü öfke geçer.
Sinir diner.
Mutsuzluk susar.
Sen sustuğunda,
içindeki fırtınanın da sesi azalır.
Ve bir gün anlarsın;
o fırtına çoktan geçmiştir ruhundan.
Sen hâlâ oradasındır.
Yaşayabilirsin.