Kiramen Katibin,
hiç duymadınız mı sesimi,
yakın olmadım mı selaya, namaza,
güldürmedim mi fakiri fukarayı hiç,
aça yardım etmedim mi?
Tevbe edip haramdan kaçmadım mı?
Harama el değerken bile sevabımı saymadınz mı?
Ya Rakip , söylemedin mi Atid’e,
bu adamın kalbi kanatlarımın altındadır diye,
Bu adamın anasından helal süt emdiğine hiç şahit olmadınız mı?
Anasının dualarını , sabah akşam okuduğu Ayetel Kürsi’yi hiç işitmediniz mi?
Ey Rakip, Atid’e niye demedin bu adam sözcük yazar,
cümle yazar, derde derman olur, sinsiye haram olur,niye demedin…
Çünkü ben onun sağ omzumzunda ki melek Rakibim…
Yaşadığı gibi sevabı da güzelleğini de yüce rab pay etsin…
Hala sesi geliyor değil mi?
Orhanını, Velisini arıyor o…
Kavuşacak…
Allahın rahmetiyle…

Sessizim , ince bir keman melodisi duyuyorum,
etrafımda solmuş ışıklar,
duygulanıyorum ara ara keman sesine,
günün ışıdığına seviniyorum,
bir damla yutkunuyorum,
umudumu aşkla harmanlıyorum.
Hüznü çaresiz bırakıyorum elim tutuk,
yazsam yazarım ama ,
boğazım düğüm düğüm ,
tebessümlere aldanmıyorum artık,
maviye yol veriyorum,
utanıyor ekincik koyu
özür diliyorum.
Sahip olamadığım gerçeğim.
Yaşanmamış rüyalarım…

Sabahın 6’sı, kalemimin gölgesi düşmüş yine
dudak uçlarına,
cebimde biriktirdiğim kuş kanatları,
uyku gibi , su gibi süzülüyor nefesime doğru.
Bitmiş bir masal gibiyim bazen,
yağmuru hatırlıyorum halbuki,
ıslanmış saçlarının damlaları yüreğimde hala.
Yüzünde tenime hapsettiğim göz yaşların…
En gürültülü sessizliği yaşıyorum sensiz,
diplerde derinlerde yaşıyorum umudu,
biraz da meçhulüm.
Geceyi salkımlarına ayırıyorum istediğin gibi,
baktıkça doyamıyor içim.
Sabahın 6’sı,
Öylesine güzel seviyorum ki seni…

Acıtmayacağım demiştin,
acıdı.
Hayran olduğum son karanlığım,
küsmüş bir bahara uyandığım.
Tınım,
mavi duvarım harabe,
açılmayacak bir düğümüm.
Aklımda kalakalmış akıl,
su doğan nefesim…
Acıdı.
Hepsini içtim…

Nefesim birikti cümlelerimde,
Orkidelerin açtığı yere gidiyorum artık
Kendimi güz yapraklarının kırıldığı yerde arıyorum
Balık pullarını yapıştırıyorum dudaklarıma
Kıbleye dönmüş yalnız bir ağaca doğru ediyorum dualarımı
Ve gördüğüm bir salıncak , beni mahvediyor
Çocukluğum haykıyor ama ses tellerim tıkanıyor.
Tesellinin maviye boyanmış imkansızlığına terkediliyorum
Ruhumu dinliyorum…
Nefesim birikti.
Maalesef bir gözüm kan içinde gidiyorum
Kalbimi saymazsak…
Cümlelerim mi o bir umuda emanet
Aşka da.

Bazen basit olmalı herşey
Canhavli ile düşünmeyi bırakmak gerek,
kaybolan mucizelere inanmalıyız belki,
geceyi yıldızlara emanet etmeliyiz ara sıra
O ruhu dinlemeliyiz biliyorum, hani içimiz de olanı
Sonbaharı duymalıyız
Silinip gidenleri de
Simit ve deniz kokusu iç içe karışmalı nefesimizde
Nazikçe öfkemizi kullanabilmeliyiz
Susmayı da.
Kelimeleri kalbe dokunarak bulabiliriz.
Deniz, gece , yalnızlık
Bunlar hastalıklı cümle içlerim benim…
Bilirsin bazılarımız çıkmaya çalışır
bazılarımız ise çıkmaya çalışıken hapsolur o yere.
Şunu de , bitti ….
Hepsi silinip gitti.
Övgü yok, sadece sen kalmayı tercih ettin
Belki bir uçurum kenarında belki de bir şömine başında.
Usul usulsun….

Deniz,
ölmeye yakınken hapsolmuş karanlığa,
beyaz kayalıklarda ve
ardına bürünmüş ışık hüzmeleriyle…
Kör bir köpeğin uğultusuyla uyanmış
küçük, masum kız.
Gün yüzünü göremeden
geceye yalvarmış
Arnavut kaldırımlarının başucunda.
Deniz,
ölmeye yakınken
bez bebeklerinin parçalanışını izlemiş
kendi hapsolduğu karanlığında…
Ve hiçbir çığlık
gecenin duvarlarını aşamamış.

Karanlığın içine hapsolmuş gece,
kumların arasından sıyrılmışım,
aydınlığın son demine yaklaşırken,
gözyaşlarım vurmuş yüreğime,
çocukluğumun mucizelerini özlüyorum bazen,
ölüye yol gösteren mezarları çekiyorum içime
geceye yalvarıyorum sonra.
Gitme gece…
Denizine kar tanesi düştü işte.
Gece…
Çok karanlığım bu defa
Sakın gitme.

Yağmuru yazıyorum.
Dalgalı denize düşüşlerini izliyorum.
Damlalarını içimde biriktiriyorum;
gözyaşlarım bazen oradan gelir benim.
Islak kumlara adımımı atar atmaz gömülüyorum.
Kalbim geliyor aklıma;
uzuyor düşler, geçmiş hayaller…
Kahverengi bir bankta, kendine kıvrılmış uyuyan bir kedinin son uykusundayım ben de.
Özlemin içinde, dağ karanfili gibi duran gecenin yalnızlığını savuruyorum rüzgâra.
Umudumu, adını verdiğime emanet ediyorum.
Yağmuru yazıyorum.
İmkânsıza uzanıyor gökyüzü;
tenimde kaybolan bir buruşukluk gibi zaman.
Acele etme yağmur…
Yanına sokulmadan sakın dinme.

Ömrüm çok kısa kalmış.
Sözcüklerim sensizliği nasıl anlatır,
dalgalar yüzüne nasıl vurur, bilmiyorum.
İnanamıyorum…
Sonum olacak kelimeleri arıyorum belli ki.
Dalgalara sığınıyorum,
kalbimden arta kalanlarla birlikte.
İçimizde bir Kaş güzelliği var,
derinimizde…
Savuruyorum kalkanımı,
Ölüdeniz’i de.
Ve bir nebze olsun
kendime geliyorum.
Ömrüm çok kısa…
Siz söyleyin;
hiç hissettiniz mi beni içinizde?

Bir adım kaldı sanırsın,
oysa en uzun yol,
vazgeçmediğin son nefestir.
Gece sana,
“Artık bitti,” diye eğilir.
Sabah ise konuşmaz;
yalnızca pencereye bir serçe kondurur.
Kimse bilmez içinde kopan fırtınayı,
gülüşünün ardındaki sessiz enkazı.
Ama inan…
en karanlık kuyu bile
gökyüzünü bir avuç gösterir.
Bırak ip kalsın düğümsüz,
bırak tren geçsin sensiz.
Bugün ölmesin acın;
yorulsun biraz daha.
Çünkü bazı insanlar
bir ömür yaşamak için değil,
bir gün daha dayanmak için kahramandır.
Ve belki yarın,
adını bile bilmediğin bir rüzgâr
omzuna dokunup fısıldayacak:
“İyi ki bekledin.”

Kırmızıya çalan bir baharın yaprakları arasında
parmak uçlarımla dokuyorum seni,
ilmek ilmek…
Balık pulu tazeliğindeyim.
Menekşelere tuzak kuran kör bir adamın bakışı
geliyor gözümün önüne.
Buzda dans eden mavi bilyelerle,
siyaha tutkuyla sarılmış çimenlerin
bir kuş kanadı uğruna verdikleri savaşı
mor bir bankta oturup izliyorum.
Aslında ruhumu dinliyorum;
acıtacağını bile bile.

Geceyi tek bir cümle ile anlatın bana,
karanlıktan var olanı tanımlayın göz yaşlarınızla,
hıçkırıklarınıza yenilmeyin asla,
gündüzü olamayan geceyi seviyorum ben,
hani, üşüyüpte aşka sarılırsın ya,
sıcacık olur bedenin onun yüzünden,
aşkı mı özledin,
çok uzakta aramamak gerekli aslında…

Sabah, biraz geceyi taşırmış içinde,
rüzgar, yoksunluğunun titremesini yansıtmış duvarlara,
zeytin dalları bir bir yok oluşunu izlemiş meyvelerinin,
kırmızı, gökyüzünün mavisini çalmış,
deniz, berraklaşmayı özlemiş, fırtınasız…
evet kelebekler süzülürken ağlarmış,
baharı bırakın, kışıda…
Doğa, kelimelerimize muhtaç değil.
Biziz, sessizliğin dilini unutup, suskunluğa bile bir cümle arayan.

Çok sessiz olun şimdi…
Gözlerinizi kapayın
ve bir düş kurun.
Leylakların kokusunu hissediyorum ben şu an.
Deniz kenarında,
kumların üzerine oturmuşum.
Avuçlarımda birikmiş
rengârenk taşlar…
Yassı olanları,
sivri olanları
denize doğru fırlatıyorum,
biraz olsun sektirebilmek için.
Güneş batıyor.
Ayrılıyor herkes…
Kalkıyorum ben de.
Çam ağaçlarından akan reçineleri
çocukluğumdaki gibi
elime bulaştırıyorum.
Sonra,
kaldırımdaki küçük taşlara vuruyorum ayağımla.
Sahildeki balıkçılar
ağlarını örüyor.
Mutlular.
O kadar boş
ve kendinden dolu gibi görünen
bir hayat süregelmiş ki…
Basit yaşamayı unutmuşum.
Çok sessiz olun şimdi…
Bir anne,
bankta bebeğini uyutuyor.
Siz de biraz kapayın gözlerinizi canım.
Kendinize ait bir düş kurun…
Ya da…
Kendinize ait olun artık.

Gece, bana anlatmak istediğini henüz bitirmedi.Onu dinliyorum aşk… Tebessümü yerinde, öyle küçük ve muazzam cümleler kuruyor ki… Bir dahaki sefere sen de katıl.
O zaman,sessizliğin de bir dili olduğunu anlarsın.Bir yaprağın düşüşünü,rüzgârın omzuma bıraktığı haberi,yıldızların birbirine fısıldadığı sırları beraber dinleriz.
Ben kelimeleri toplarım,sen gülüşünü…Ve gece,belki ikimize de ayrı ayrı şiir yazar.

Ummadığım bir anda aldım nefesinizi.Sesinizi, bana bakışınızı…Masumca, usulca.
O an kabullendim, siz bana aittiniz artık,ben de size…
Sonsuza dek koruyacağıma yemin ettim.İki yaprakçıklı, zayıf kalbime bile söz geçirdim.
Yazdım…Hep yazdım.İlham gelene kadar.
Ve işte geldi.
Oğlum, aşk olmuş.Aşk, ben olmuşum.Gerçek aşk, bana emanet olmuş.
Ne mutlu bana…
Artık sizin için yazıyorum.Bedenim toprağa değinceye kadar.

Gölge kılığına girmiş ay ışığının minik hüzmeleri ile uyanıyor , bulmaca görünümlü düşlerim.
Fırtınanın turuncu rengine hayran kalmış paramparça sözcüklerim.
Su üzerine yazılmış gümüş bir alevden bahsediyorum aslında,
siyah beyaz bir kaybolmuşluk var ruhumda…
Hiçbir zaman vazgeçmeyen.

Uzandığımız toprağın üzerinde,
kendimizi bulmamız yetmiyor artık.
Güne bakanların soluğunu içimize çekiyor,
sabahın aydınlığıyla yeniden uyanıyoruz.
Çıplak ayaklarımıza bulaşan tohumları
usulca yeşertiyoruz.
Yaşıyoruz değil mi hayatı…
Gülün, dikeniyle barıştığı vakitte.

Masumiyetin,gece fısıltısıyla başlayan soluğundayız.
Bir bebeğin hafif tebessümlü kokusunu en son ne zaman  özledik.
Öyle naif , yutkunarak söylediğimiz kelimeler  en son ne zaman çıktı dudaklarınızdan,
Bir bebeğin kulağına usulca fısıldayın,
Gecenin kokusuna bir tebessüm bırakın.
Ve yutkunarak özleyin…

Rüzgarı dinle,
Sensin içinde varolan…
İz bırakan,
Ama asla kaybolmayan.
Sessizleş biraz,
Uyumadan,
Tomurcuklanan,
Mevsimsiz açan çiçekler gibi…
O tabloda görebileceğin herşey,
Sensin aslında.
Ağlama,
Hep eksik yaşıyoruz nasıl olsa…

Aşk,
Acının sen anındayız şimdi,
Deniz bedenine susmuş,
Gölgelerle konuşur olmuş,
Çürüyen gecelerin esirine dönüşmüş,
Adını haykıran rüzgarlar,
Sessizliğe hapsolmuş,
Artık rengi benim
Karanlığın titrediği saatlerde…
Yarım kalmış bir bütünüm…
Hep yaptığım gibi,
Usulca dolduruyorum seni içime…
Aşk…

Hüzünün son demindeyim,
Akıtıyorum gözyaşlarımı resmine,
Kırık kalemimden sesine,
Dudaklarından gözlerine…
Özledim ,
Hiç seni seviyorum diyemeyecek kadar çok.

Boğazıma düğümlendin
Sen kokuyorum biraz bugün
Korkuyorum aslında,
Sensiz eksileceğim diye.
Bir ömür susuyor içimde.

Avuçlarımı usulca bıraktığını hatırlıyorum
Toprağım artık papatya dokulu
Gün batımına doğru…
Dalgalarım var benim,
Bir kez daha sonsuzum sensiz.

Hüznün son demindeyim…

Toprağın kokusuna uyanıyorum.
Vaktiyle kaybettiğim düşlerimi incitircesine…
“Hayır,” diyorum,
Yüzünde benden kalan o son gülümsemeye.
Dokunuyorum sana, içten içe.
“Yüreğim…” diye haykırıyorum.
Tekrar tekrar ölüyorum,
Toprağımın sana ait bedeninde.

Zeytin ağaçlarının arasındayım.
Kokunun en muazzam olduğu yerdeyim.
Cümlelerim hiç bu kadar sade olmamıştı.
Boğazıma düğümlenen gözyaşlarımı salıvermezsem,
içimde bir ömür daha susacaklar.
Hiç bu kadar cesaret vermemişti
arkamdan özlemle tebessüm edip ağlayanlar.
Şimdi dönüp baktığımda;
hepimiz bir kör düğümün içindeymişiz aslında.
Ben ise yalnızca sizler için ayakta kalmışım.
Yüreğim yanıyor…
Özleyeceğim.
Ve korkuyorum;
hiç ummadığım bir anda
yeniden eksileceğim diye…

Usulca bıraktım avuçlarımı,
Ruhuma dar gelen kapılardan çıktım sadece.
Ardımda kalanlara dönüp  bakınca ,
Uzun sürmüş bir kış görüyorum şimdi.
İçimde hala kırık dallar var,
Anladım evet, insan bazen kaybederek kazanıyor.
Ve uzun zaman sonra ilk kez,kalbime dokunup şunu söyleyebiliyorum:
”Geçti…”
”Bak her şeye rağmen geçti…”

Uçurum kokuyor ellerim,
Rüzgardan kesilmişim.
Toprağım papatya dokulu…
Hayallerim sürgün.
Gün batımına doğru kocakarı plajı…
Battığı yerdeyim gün doğumunun…
Avuçlarımda salkım salkım kum.
Tebessümün Orhan Veli zamanındayız yine…

Şiirimi usulca koyuyorum dizlerime…
Sanki yıllardır kaybettiğim bir çocuğun saçlarını okşar gibi.
Deniz kıyısında unutulmuş bir akşamım bugün ben.
Ne tam karanlık,
ne de eve dönebilecek kadar aydınlık.
Yosun kokusu vuruyor içime.
Bir zamanlar mutlu olduğum yerlerin kokusu bu.
İnsan en çok da
geçmişte güldüğü yerlere ağlıyor Onur.
Çünkü bazı kıyılar artık sadece hatıradır.
Ve bazı insanlar,
hayattayken bile dönüşü olmayan bir gemi gibi uzaklaşır.
Ben bugün biraz denizim…
Dalgalarım var ama sarılacak kıyım yok.
Bir martı geçiyor içimden,
kanadında yarım kalmış konuşmalar.
“Kal” diyemediğim herkes
biraz daha eksiltiyor beni.
Kumun aydınlığı çöküyor üstüme.
Bir çocuk babasını bekler gibi bekliyorum bazı şeyleri.
Gelmediğini bile bile.
Sonra gece oluyor…
Herkes evine dönüyor.
Çay bardakları toplanıyor masalardan,
sandalyeler içeri çekiliyor,
sahildeki ayak izleri siliniyor.
Bir tek insanın içindeki terk edilmişlik kalıyor geriye.
Ve ben…
şair olmaktan çok yorulmuş bir adam gibi
ceplerimde kırılmış düşlerle
sessizce oturuyorum denizin karşısında.
Çünkü bazı acılar bağırmaz Onur.
Sadece insanın içinde
tuzlu bir su gibi yükselir.
Ve kimse anlamaz…
neden gözlerinin durduk yere deniz olduğunu.

Deniz gerek bazen , mum alevine sinmiş kokusu , kuma doymayan deniz gerek… simsiyah bir gecenin karanfile çalan dokunuşuyla uyanmalı denize doğru. Yarım bir tebessümün rüzgarına kapılmalı ve denizin uğultusu sonsuza dek kalmalı , hislerin hiç varolmamış kelimelerinde.

Mavisi yeşile çalmış çimlere karışıyor papatyaların kokusu. Bu aralar böyle betimliyorum artık, aşkın doğa ile kavuşma anlarını…Hafif ağlamaklı ama içimde bir sevinç saklı.Parmak uçlarım kanarcasına, göz bebeklerimden aynalara yansıyan gülleri toplamak istiyorum.Toprağa karışıyor damarlarım,savunamıyorum duygularımı artık.Her ne olduysa, her şey ama her şey güneşin gülüşünde iz bırakacaktı.

Her şey ruha dönüşebilir,
uzandığımız kelimeler,
dudak uçlarımızı değdirdiğimiz her şey,
ölüm sadece tenin yok oluşu,
bilin istedim,
ruh yeni bir yola çıkıyor.

Zincirlerle hapsolan gerçekliği
gün yüzüne çıkarmaktı niyetim.
Yalnızlığıma bir doğuş yazdım,
ama karşıma o çıktı,
ve son sözü o söyledi ,
ömrüme dokunan, hayalime sızan o kadın.

Aşk…
Cahit Sıtkı’nın söylediği yaşı çoktan geçtik,
ama ölmeden önce de yaşayabiliyormuşuz
sonsuzluğu.

Her şey ruha dönüşebilir,
şairlerin savaşıyla,
bir nefesle gerçekliğe kavuşsam da,
şiirlerimi ağlatsam da…
meğer ben,
ölümden sonrasını yazıyormuşum aslında.

Karanlığı savuyorum içime, gökkuşağından salınan geçmişimiz dokunuyor bedenimize. Tertemiz bir gün ışığı doluyor ruhumuza.Dalga sesinden uyandık sabaha…Can yetmiyordu soluduklarımıza. Maviyi düşündüm son kez, öldürmüyor, yaşatıyordu aslında….

Sessizliğin sonuna ekliyorum
yarım kalmış düşlerimi.
Parmak uçlarım kanıyor yazmaktan ,
belli ki yine bir savaşın kalıntısıyım.
Kılıç çiçeğini görüyorum,
dimdik ayakta o da.
Ruhumu teselli edemiyorum,
kelimeler kayboluyor içimde.
Kemanlar puslu bir nehre doğru çalıyor,
yeşilin sisli hüznü
sarmalıyor beni usulca.
Ve ben,
sessizliğin sonuna iliştiriyorum son nefesimi.

Yorgunum…
ama başardım.

Geceyi talan eden hüznün gözyaşları akmıştı mavi duvarlara.
Yüreğimin yankıları, simsiyah mürekkebime kanla karışmıştı.
Yorulmuştu denizin dalgaları, şairlerin dizelerindeki ölüler taşınıyordu rüzgârla.
Sessizlik, kelimelerden daha gürültülüydü artık.
Gözlerim göğe çevrildi ve o anda anladım,
zafer bizim elimizde değil, bizi yazan kudretle kazanılacaktı.
Annemin sesi geldi aklıma, okuduğu Tevbe suresi, on dördüncü ayet, haklıydı…
Şairler, biz artık birer kalemden ibaret değiliz.
Cümlelerimizden ışık sızıyor ve o ışık karanlığın sonuna kadar işliyor.
Ben kalemimi toprağa diktim, bir sancak gibi.
Gökyüzü bizi alkışlamadı.
Yazdığımız her şiir yüreğimizde asılı kaldı.
Defterlerimiz eskidi, peçeteye yazılan şiirlerimiz buruşturulup atıldı.
Ama hiçbiri unutulmadı, hepsi ruhlara sığındı.
Ve biliyorum,
Tanrı sustuysa, biz kazandık.
Şimdi kaleminizi göğsünüze bastırın, rahatça uyuyun…
Duygu hâlâ var.
Biz hâlâ buradayız.

Süslü duyguların çıplak kalmış sözcüklerini eliyorum yüreğimden.Kelimelere dönüşüyor ruhumda beliren yankılar, umut akıyor suskunluğumdan, hüznü yumuşak bir beşiğe yatırıyorum, çiçek açıyor kırılganlıklarım. Melankolinin toprağa gömdüklerini çıkarıyorum usulca.. Benden arta kalanları arıyorum.. Bulamıyorum. Ve sonra uyanıyorum öldüğüme değil , yaşadıklarıma seviniyorum..Şairler savaşa devam edin aranıza bende geliyorum…

Yağmurlar diniyordu bedenime doğru, aşkın nefesi karışıyordu kokuma.Beyazın dingin ruhu hâlâ avuçlarımda,gün doğumunun izini rüyalarımıza hapsediyoruz usul usul. Ve günlerin son demine sığındık,ayak uçlarımızda babannemin ördüğü patiklerin sıcaklığı…Toprak kokuyor ellerimiz, bir dua gibi sessizce.Mutlu muyuz şimdi? Aşkın gölgesinde belki…Belki de sonsuzluğa tutunan bir anın içindeyiz. Beni ondan mahrum bırakma ya Rab, şimdi bir klarnet taksimi lazım bana.Uyuyayım, aşkın nefesine doğru.

Soluğumu dayadım mavinin son çığlığına.Mermi isabet etmiş yüreğimden çıkıyor çığlıklar.Şiirlerime doğru ufalanıyorum, biraz biraz…Sıcak denizlere masumca takılıyor gözüm,
hissedemiyorum artık, nefesim kesiliyor.Uzun bir yolun körlüğündeyim şimdi. Hani üstat ne demişti, “Gemliğe doğru denizi göreceksin, sakın şaşırma.” Benim gördüğüm o deniz değil ,gördüğüm, tüm denizlerin maviliğine isyan aslında. Lore Lamek bir gün onu çizdiğinde, karışacağım o maviliğe, kavuşuyor olacağım…Elveda.

Gözlerimin gördüğü en uzun yerde bitiyor, karanlıktan salınmış gölgelerin hazin sessizliği.Başladığı yerde sönüyor rüzgârın uğultu kokan nefesi. Yağmurlara baş kaldırdım artık
gökkuşağını göstermesinler diye.Bulutların arasından ölüdenize sıyrılıyorum yine, benim ben diyecekken, yıldızların akşam hüzmesine kapılmış, mavi duvarına vuruyorum kendimi.

Gecenin yoksun bakışlı kayboluşlarından çıkan huzurun demine vuruyorum kendimi, gökkuşağı ile yağmur arasında kaldım yüreğime doğru yutkundum bir an , kumların arasına süzüldüm gün batıyordu, bulutlara küfrettim , dağın uçuruma bakan noktasındayım şimdi… Şelalenin akışıyla seyrediyorum artık kendimi… Neydi beni oradan atan neydi benim huzurumda kaybolan… Neydi şiirime meydan okuyan…

Aslında sessizce başladı her şey.
Sudaki kırılganlıkları saymazsak,
ince bir nota eşliğinde deniz köpüğüne doğru kayıyordu varlığımız;
küfür dolu bir hüzmenin içine sokuluyordu.

Ay ışığından çıkmış karanlıklara itiliyordu bizden kalan gölgeler.
Bir an, yağmurla geldi aklıma;
gözyaşlarını tutamayan çocukların kirlenmiş,
ama bir o kadar da tertemiz yüzü…

Ve birileri, yarım bir tebessümle
buket buket papatyaları sokaklara fırlatıyordu.
Kumların doğallığına bırakılıyordu son sözlerimiz,
bir yudum suyla kayboluyordu kadehler.

Ateşin kızıllığına büründü tıkanmış geçmişimiz.
Cümlelere elveda deniyordu;
dokunduğumuz hayaller puslu bir ateşe atılıyordu.

Ne ruh kalmıştı, ne de aidiyet.
Şiir kitapları bir bir yakılıyordu
alaycı kahkahalarla birlikte.

Kelimeler artık utançla titriyordu insanların dilinde.
Çirkin bakışlıların esprilerine konu oluyordu yazdıklarımız.

Hayır… böyle olmamalı!

Yahya Kemal, Ahmet Haşim, Necip Fazıl, Nazım Hikmet,
Oktay Rıfat, Edip Cansever, Cemal Süreya, Nilgün Marmara,
Orhan Veli, Ahmet Arif, Attila İlhan, Turgut Uyar, Ece Ayhan
ve tarihe dokunmuş tüm şairler…

Kaleminizi alın.
Savaş başlıyor.

Şimdi.

Ruhun kalbe kavuştuğu zaman anlıyorsun , geçmişe haykırdığın tüm hayal kırıklıklarını , şömine koru gibi çökecek içine ve sana fısıldayan her hecen söylediğin her cümle. Korkularındandır aslında cesaretin, asaletindendir suskunluğun, yokluğundandır tüm yaşadıkların, var ol artık…  Ve sessiz bir uyanış başlar, kalbinin küllerinden doğar ilk nefesin,sessizlik bir dua olur içinde , sesin yeniden anlam kazanır rüzgarın uğultusuyla, ruhun kalbe kavuştuğu zamanı anlıyorsun artık…

Bir türlü var edemediğimiz dokunuşlarda saklı,umudumuzun travmasına sığınan aşktan kalma izler…Denizin kumsala vurmuş dalga seslerinde arıyoruz kendimizi, umarsız.Bomboş sokakların gün doğumuna uyanmak istiyoruz,sabahçı kahvelerindeki çaresizler gibi.Aşktan kalma solgunluklarla doluyor bedenimiz,bazen o sihirli dokunuşu bekliyoruz, travmanın mavi duvara vurmuş ışığında…

Soluğumu kesen nefesi arıyorum güneşin dolgun bakışlarına müspet bir tebessümle karışık solgunlukla…Kenardan doğuyor gün batımı diyorlar, galiba kıyamet senaryosu hazırlıyorum… Yağmur göz bebeklerimize vurdukça alçalıyor kısa hüzmeli bulutlar… Seni orada gökkuşağında tanımlıyorum. Aşkı unutuyorum bir ara… Sadeliğin verdiği kıvamla… Yağ yüzüme doğru yağmur,  istemsizce dokun damarlarıma..Denize kalsın sana son dokunuşum, işle bana yağmur, sonunda aşktan kalma dimdik çıkayım karşına…

Yalnızlığın içinden konuşuyorum , kahrolmuş denizin dibinden yağmurları süzüyorum , ağzımdan çıkan belli belirsiz kırılganlıkların çıplak hali ile beraber kırık parkelere resmediyorum hecelerimi,  ruhumuza işlenmiş satırlarda yaşıyorum o son dokunuşları…Yalnızlığın içinden konuşuyorum,artık daha sessiz…Sakın gelmeyin.

Duvarları hüznün çaresiz geçmişiyle boyayan eller yok artık.Denizin kumla karışık kokusu boğazıma düğümleniyor, ciğerlerime bir nefeste çekiyorum.Lore Lamek’in derine çöken fırça izleri gibi hatıralar doluyor aklıma. Karanlığı sayıklıyorum. Yağmurun uğultusunu nicedir özlüyorum.Dinliyorum. Hayatımı mı? Hayır. Ne zamana kadar saklayacağımı bilmediğim yüreğimi dinliyorum. Duvarları unutun, onlar hiç boyanmamıştı aslında.

Bir türküye sığınıyor rüzgârın uğultusu, kelimeler de orada saklanıyor. Acı uğultular yaklaşıyor mey sesine,meydan okurcasına…O iki keklik hiç yazılmayacak mı?Bir gül için bülbül giydiği sırları söylemeyecek mi?Âşık Yaşar Reyhanî unutulacak mı? Türkü uzun, aşk uzun, acı uzun…gözyaşı kısa. Sarhoş ayakkabı boyacısının dediği gibi: ölüm de var, ömür de var ve yaşamak da var…

Bir cümlenin içine ne kadar his saklayabilirsiniz ki?Tek bir hecenin bile anlamına şükrettiği kelimeleri getirin bana.Yasemin kokulu duvarlarda birikti art niyetlerimiz,hüznün çökmesine az kalmıştı, en son sardığımız yükte.Minnet ettiğimiz cümleleri dizin karşıma,varoluşuna hükmettiğimiz heceler,bir gün suskunluğun içine gömülecek.Belki bir çuvala sığacak bütün art niyetlerimiz,belki de bir ışık kırıntısı,çuvalın iplerini çözüp göğe salıverecek kelimelerimizi.

Ateşle dalgalanan ışıkların ilk pençesine kuruluyor, damarlarımdan sarkan bıçak rengi kıvamında ki gün ışığı.Gecenin adını fısıldayan bir ruh var kalbimin son nefesinde…Közün gölgesine sığınır gibi saklanıyor balon balıkları, iskele sessizce gömülüyor dalgaların kucağına seni düşündükçe.Kumlara saygı duymalı insan çünkü ayak izleri sonsuza dek kalmaz, peki sen, o kahrolmuş denizin dibinde beni kaç kere düşündün ki?

Nefes kendini veriyordu akşamüstlerinde.Acının boğuk silüetinde, denizin buğulu kokusuna aldanan ateşler yükseliyordu.Yunus Emre’nin soluğu hâlâ genzimizi kurutuyor,Mimar Sinan’ın gözyaşı kalemi Selimiye’nin kubbesinde titriyordu.Orhan Veli, İstanbul’u dinlerken hiç karanlıkta kalmamıştı.Yahya Kemal’in hayali o yeşilimtrak tepeye hiç çıkmamış olsa da,biz karanlığın içinden yayılan fısıltıları duyduk.Fatih’in gemileri hâlâ karadan yürüyordu içimizde.Kanuni’nin Zigetvar’da verdiği son nefes,bizim damarlarımızda çınlayan bir ateşe dönüşüyordu.Bizler, türküleri yaşatan Atanın evlatlarıyız.Bizim nefesimizdir bu topraklarda yankılanan.Bizim nefesimizdir, geçmişin acısından, denizin buğusundan,içimizdeki sönmeyen ateşten doğan. Ve evet, birileri hâlâ nefes alıyor:
Biz…

Gün gelecek ruhumu asacağım duvara,  yelpazelerde birikmiş tozlar savuracak cümlelerimi gün ışığına, meydan okurcasına karanlığın izini süreceğim ve aydınlığa kavuşacak tüm hayallerim…

Gümüş rengi gözyaşlarının tüm uğultusunu damarlarımda sakladım, ateşe verdim dumanı , bulutlar istediğim renge boyandı aslında, gece asla kararmadı yüreğimde ve hala senin yokluğunun katili var içimde.

Karanlığın sabrını tüketen aydınlığa dek, gülümsedi begonvilin kokusuna kapılan ruh. Melodi kılıklı düşler, suyun güzelliğine hayran kaldı, ince kırmızı, masum yüzlü bir geçmiş,
kaybolmaktan korkarak gölgelere sığındı. Gölgelerden süzülen eski dualar, henüz söylenmemiş kelimelerin omzuna dokundu. Suskun yıldızların haykırışı geceyi tek tek uyandırdı…
Söylemek istediği birşey vardı geçmişin, aslında o kendi yolunu arayan sadece bir şarkıydı…

Canım yanıyor. Kör bir gün yüzüne savuruyorum geçmişimi. Denizlerin tuzunu çekiyorum içime, sisli ruhumu hapsediyorum dokunaklı filmlerin altyazılarına. Toprağa dokunduğum an, güz rengi kelebeklerin zehri çöküyor kanıma. Sonbahar çiğdemi sarmış gözlerimi ve ağlatmaya kıyamıyorlar beni.Ama ağlayamayan sadece gözlerim mi? Aşk…canım yanıyor.

Hüznün yağmura sığındığı anı hatırlıyorum, bulutların el vermediği acıyı, toprağın yoksunluğunu da…Senden bihaber olmuş yaşanan tüm hüküm kılmaz dokunuşlar. Senin olmadığın bir ağacın gölgesine sığınmış hayallerim. Ve artık küçük bir kelebeğin gözleri ile bakıyorum rengi kaybolmuş yüzüne…Yanarak içten içe, kendi külleriyle beslenen bir gün doğumuna….Umutla.

En çok o son bakışın dudak büken acısı koyar aşka..Adı da hoşçakaldır, ne masumanedir ne de gülümsetir o hain kelime insanı… En çok ne ağlatır insanı bilirsin… Son söz ve belki de o son dokunuş ve sarılma… Yürek burkar ayrılık cümleleri..Nefesini ondan aldığını hatırlarsın, hatırladıkça kanayan yaranı da alırsın göz yaşlarının arasına. Sonra güldüğünde dudak kenarında beliren çizgileri saklamaya başlarsın.Yüreğinin dayanamadığı anda, o boş sandalyeye bakıp sessizliğin sesine, o gecenin sabahına, ömrünün son yolculuğuna doğru içten içten dokunur ve yokluğuna kadar ağlarsın…

Gözlerim, karanlık kokulu bir ışık hüzmesinin gölgesine sığınmış. Ya gördüklerim, krem rengi delik  bir çuvalın içinde asılı kalmış. Ya nefesim , uçurumun ucunda saklıyor içine çektiği acımsı kehribar dokulu çığlıkları…Ve ellerim…hiç tutmadığı bir anının soğuk izlerini taşıyor, parmak uçlarımda.  Dilimde, yarım bırakılmış duaların pası, adını unuttuğum her harf,boğazıma düğümlenmiş bir sessizliğin asıl mısrası…Yağmur bile utanmışken yağmaya, gözlerim ışığın karanlığına  gömülüyor , bu ne demek biliyor musun, naciz ruhumun bedenime olan özleminin son yankısı…

Acının huzura kavuştuğu anda,fesleğen kokulu ruhum veda dolu bedenime sığınıyor. Anısız kalan son bakışımı, çatlamış mor bir sandalyeye feda ediyorum. Tahta çerçeveli bir pencerenin kenarında sekiz yaşında kaybettiğim peluş oyuncağımı arıyorum, yırtık ve lekeli mektuplarımı okuyarak. Terk edilmiş bir sokak gibi ıssızım aslında, ninniye muhtaç bir bebek gibi masum.Ve ben, tüm duaların kaybolmuş hâliyim. Yanlışlıkla yazdığım bir masalda..

Suskun soluk bir geçmişin arta kalanıyız. hüznün taa kendisiyiz aslında, ya karanlıkla boğuşmalarımız..Işık misali çöküyor ruhumuza.

İçin için ağlıyorsun ya, aslında gözyaşların, sihirli cümleler kuruyor yüreğinin en son dokunduğu yaraya..Ve Nazımın Vera’ya baktığı gibi bakamıyorsun aslında hayallerinin aşkına…

Gölge olmanın huzuru var içimde. Güneş rengine boyanmış, hafif ıslak bir ışık hüzmesi altında olmalı aradığım karanlık dokulu mutluluk.
Belki de, bir aşk olmalı o, gölgenin karanlığı terk ettiği yerde..

Denizin, hafif uğultulu ve kuma gömülmüş sesini bir serçenin hayallerinde koklayabilir misiniz?

Gecenin akşamına çıkmayan haykırışlarına engel olabilir misiniz?

Ay ışığı vurmuşken gözlerinizin içine, yolun simsiyah, ışıklı körlüğüne
engel olabilir misiniz? Gözyaşlarınızı içinize nasıl hapsediyorsanız,
hıçkırıklarınıza nasıl engel olamıyorsanız, aşk da öyledir…

Hafif bir uğultuyla gelir, haykırışlarınıza engel olamazsınız. Ve içinizi sarar, avucunuza değen damlalar gibi…

Ürperiyorum, uzak bir aşkın boğuk nefesi dolanıyor saçının beyaz buklelerinde, sanki bir çığlık, susmayı ezberlemiş…

Kupkuru bir yalnızlığın ortasında, nilüfer gibi yeşeriyor ıslak kalmış hatıralarım. Bir piyano sesiyle büyüleniyor adeta çocukluğumun kıyamet dokunuşlu içi suskun sözcükleri. Hala hatırlamadın mı? Ben, senden kalan en son senim.

 Sadi-i Şirazi, söyle tekrar tekrar, aşka uçarsan kanatların yanar derdin ya..Livaneli,güneşe hükmet yine göz yaşlarınla, bu benimki sevda değil de.Ahmet Arif, gitmek, gözlerinde sürgüne gitmek şiirini bir de ruhuna söyle.Özdemir Asaf,yalnızlık gerçekten paylaşılmaz mı , paylaşılsın , büyük şair.Turgut Uyar, hangi ölesiye sevda bekliyor diye sormuştun hani..Sizlere tek cevabım var, aşk ölümden kalma bir düş sadece… 

 Ateşe düşen yaprakların uğultusu ile uyanıyor güneş hakir gördüğü sabaha,kıpkızıl bir kundura boya kutusu taşıyor mavi gözlü çocuk,nasibini aramıyor kuytu berduş köşelerde,yutkunup , sahte bir gülümseme ile bakıyor yıkık dökük kaldırım taşlarına,düş sesi duyamıyor, arabadan işittiği bir şarkının en güzel nakaratına eşlik edebiliyor sadece  çocuk…Gecenin beyazlığına bürünüyor boya kokan elleri akşam saatlerinde.Bir yaprak uğultusu ile güneşin hakir gördüğü ve büyümeyi unuttuğu sabaha tekrar uyanıyor çocuk.Aklına kazınmış hayalleri ile..

 Kelebeğe ömür biçebilir misiniz ? sivrilmiş yalnızlıkla budanmış olsalar bile, içinde büyümeyi unutan çocuklar gibidir onlar, gökyüzü gibi her zaman hayrandırlar kendi renklerine…” Evet kalbimizin kırıldığı yerde başlıyoruz çürümeye”

Yastığım senin kokunla bir bütün, senin kokunla güne uyanmış ürpermiş bedenim, sana bakmışım gün ağırdığı vakitte,dudaklarında susuzluk olmuş bütün hücrelerim..Sen demişim sonsuz bakışım..bakışlarımdan arta kalan hep sen ve bedenim.Yoksunum.

Adın bende gizli  , şarkı gibi sanma,bir şey diyeyim mi  ömrüm diyeceğim artık sana..Tutamadığım son sözüm ol, gördüğüm son maviliğim ,masum yüzün , utangaç gülümseyişin..Bilmediğin şiirlerim, yazdığım en güzelim..

Bazen , rüyanın sonu mutlu bitsin diye tekrar uyursun, bazen de bilmediğin bir hikayenin başrolünü oynarsın düşlerinde..Benim düşlerim de alabildiğine mavi..gökyüzünden , denizden çaldığın gözlerin kadar mavi..Uykularımda gece , rüyanın kendi mavi, sen sende kaybolduğumsun…uçağın kanadından gördüğün tüm mavilikler ömrünce  seninle olsun..

Derin  gökyüzü de mavi , alaca karanlıktan kalma mavi gözlerinden yoksunluğum , tel örgülerde hapis yatan duygularım, bilmiyordum ki bu kadar hazin bakışlarını..soğuk bir  anım, uzuuuun bir söz ve yangına çalan mavi gözlerin..gülüşlerin mavi , düşlerim mavi..

Aklımda yağmura tutulmuş ellerin,alabildiğine gök mavi gözlerin ,kaybolmuş bir umuttu yüreğimden dökülen göz yaşların , bir tebessümün var ki..ve yokluğun..seni sensizlğimle büyütüyorum, en derinimde sakladım aslında seni, varlığım , şiirim ,bakışı sonsuzum…

Tebessüm eden ipek böcekleri gibi, tınılarda bal kovan kokusu gibi ve ağzımda binlerce güneşin tadı, kulaklarımda bir şarkı edinmiş umut, sel gibi coşkun yüreğimden binlerce af geliyor ateş böceklerinin aydınlattığı yüreğine ve  seni hayal edilmiş bir geceye sakladım yine…

Ruhuma ağır gelir oldu nefesim , nedensiz baharlara sürüklenişimi izledi taze  mavi bakışlı gözlerin, denize kollarını açmışsın kucak dolusu, duaların eksik olmasın , dua  dolsun yüreğin , aslında bir büyüsün ve o büyüden kalma en büyük gerçekliksin..

Gizli kalmış yoksunluğunla uyanıyorum..O yarım gülümseyişini armağan ediyorum her gün kendime. Maviliğini de gömüyorum kalbime vakitsiz. Hayaller diyor gözlerin..Hiçbir hayal gerçeğe dönüşmez rüzgara kapılınca..Sen.. çoktan karışmıştın içime aslında..

Bir hiçlik büyür , bildiğin,sustuğun ve inandığın herşeye  inat. Hiçbirşey umrunda olmamalı aslında , yaşayamadığın aşktan başka..

Avuçlarımı terleten sıcaklığın ta içimde gözlerimin uzanabildiği bir gül’ün hanlığında,dilimin ucunda cümleler, haykıramıyorum hülasa,bıçağın en keskin zamanı, yağmurlara inat güzelliğini benzetmeye çalışıyorum, bir filiz çıkarıyorum yüreğimden senden kalan, kökleri hala içimde,yalnız düşlerde okşamaya alıştım seni nasılsa , ruhum da beliren adın , silinmeyecek asla.

Gönlümün aradığı , adı karanfil suçu rengi,badem dalında bahar çokluğu,solgun yeşil akşamların zulüm tokluğu,dalgaların yargısız infazına doğru..kaybolan bir karanlık..mavinin şiirini yazıyorum yine..yüreğimde, küçük  nar tanesinden kalma ince bir buğu..

O esip savurmalar dindi , her dalda kırkar çiçek taşıyan arzular duruldu,hayatın kaş diye yüzümüze çattığı iki yakası bir araya gelmez köprü,saklı nehrin sesiyle titredi ve içimizden söylendik; dünya , benimde vardı sere serpe aktığım bir rüzgar, kendimi gölgelere bırakıp , yağmurlarla bölünüp, birer elif gibi ilk cüzü çözüşümüz de vardı. Dünyaya ilişipte biraz kıyısından bakıyorum şuan,gizli saklı.

Cümleler hüzün akıtırken , kaleminden ömür damlar kelimelerine, sözcükler asılı kalır yıldız karası..bir tutam dokunuş düştü gülüşlerine, çiçek desenli baharları gözledi uzun süre , of galiba faili meçhul sevdin yine..

Gözlerimin pusunu günahlarımın durulandığı bedeninde arıyorum, sakın dokunma, benliğim orada kalsın,halbuki ödünç almıştım sensizlikle tutuşmayan bir dünyanın düşünü,sana söyleyemeyip yuttum sandığım tüm kelimeler boğazımda ve artık gülmeyi yitirmiş çocukların gözüyle güneşsiz gölgelere sığınıyorum..

Rutubet kokan sevdalar taşıyor yüreğim, küflü bir odanın yalnızlığında, kaybolmuşluğun verdiği sensizlik , moloz yığınlarının arasında kan kırmızı bir koku  olarak beliriyor sanki bedenimde, ruhuma zincirlenmiş olan kalbin, ıslak bir rüzgarın gölgesinde kayboluyor adeta,şunu unutuyorum, hayalin müebbet yemişti aklımda…

 Düşsel bir uğultudan doğan ayrılık sözleri , inkar edercesine hatırlanılmış yavaş ve feci   bir geçmiş.Adam şunu diyor; Yağmurda ıslanmış saçlarını sallarken , kalbi kırık bir şekilde üzerime kapanmış olsan bile,aldırmamalıyım. Huzur bulmam için , yağmur dalları eğdiğinde,yapraklı ağaçların ki gibi bir huzur bulmalıyım ve senin şimdi olduğundan , daha sessiz ve acımasız olmalıyım …

Tüm kelimeler kilitli kalmışcasına susmakta direniyor ve umut geliyor ve kalbim geri dönüyor, bana hiç ihanet etmedi kalbim , hoş geldin sonsuzum, Allah’ın adıyla…

Şuan bir mum ışığının minicik gölgesinde en seviğin şarkılara atıfla kalemimi oynatıyorum.İşte böyle… Vazgeçemediğin gibi , aslında vazgeçilebilir gibi değil..Tüm günahlarına sırt dönmüşçesine vazgeçmek olmadığını biliyorsun bu hazin durağanlığının .Hep duydun, gördün, hep hissettin..Kendini  kandırma. Aşk var mı diyorsun , yok böyle birşey.

Sessizce olmalı, ne keder, ne üzüntü,ne de ölmek , yaşamak da yepyeni birşey olsa gerek,Ne bir rüzgar uğultusu , ne de bir dalga sesi , unut hepsini , yaşamın umudu kendi nefesinden gelecek…

Karanlıktan gelen bir umut arıyorsun , aynaya bak gözbebeklerine , çıkmaza ulaştığın yol orada, gitme diyebileceğin birini ara…

Unutmakla hatırlıyorlar bazıları,dibe gömülü yaşamlarında gülüyorlar belki,gömülü olmak’la yaşamak arasında işte o çizgide.. ancak böyle mutlu olabiliyorlar belkide

Sonu olmayan başlangıçlarda yürür bazen bedenimiz, bir müzik tınısı işler belki ruhumuza,ama sessizizdir.Küçük hayalleri peşi sıra dünyamıza bekleriz.Yankılanan dumanları koklarız çekeriz içimize.Sonu olmayan birşey var dilimizin ucunda,asla söyleyemeyeceğimiz.

Sözcükler yıkar gider cümleleri.Gülün solmuşluğuna denk gelir düşteki rüyalar.Buz olup kesilmelidir belki yürekler.Suda hüzünlü bir yaprak gibi belirecek olan bedenler,rüzgarda kurumuş olanlarını dağıtacaklar ve uyanmış olanlarını da.Kanma o yapraklara bil ki seninde ömründen düşüp özletecek kendini bir dala.

Bakışlarınız olsun gökyüzü,dileyin oradan en imkansız düşlerinizi,Yıldızlarla kaplı olsun yüreğiniz, yüzünüzde tebessüm olsun sadece.Gülüp geçilecek her ne varsa gözlerinizin ucunda olsun,akıtın onu gözyaşlarınızla ve tanrıdan dilemeyi ihmal etmeyin,bakışlarınız kalbiniz olsun en derinlerde…

Gözümüzün görmeye cesaret edemediği sürrealist bir akılcılıktır sadelik.Umudun hep var olduğu gerçek yaşam kısaltmasıdır.Beraberinde götürdükleri ve getirdikleri…Yaşama olgusunu minimize edip göz kapaklarının yarıya inmesini yaşamak gibi bir derinliktir,kelimeleri doğru harflerle kullanmaktır belki de küçük küçük..

Kızına pembe bir tebessümle bakan bir baba,neyi kazandığını veya kaybettiğini düşünmeden kendini harikalar diyarında görmeden,ağlamaklı bakışlarla seyrediyor martı uçurumlu denizi.Gecenin yoksun ışıkları indiriyor babanın başını yere..Kızı nerede? Soruyor kızını baba…uçulmaz şelalesinde buluyor kızını.Akmak istiyorum diyor kız boşvermişcesine ve ömrünün en kısa uçuşunu şelaleye yapıyor kızı… Bir insan doğar , ama bir su köpüğünden kaç kişi doğar…

Derinlerde bir kayboluş var.Sıcak ama ötesiz.Gizli mi gizli.Bir yüreğin her çarpışı kadar hayat buluyor insan.Kıpkızıl olmuş bir düş,birilerinin bedeninde saklı.Kaybolmuş bir ruhun hapsedilemeyen özgürlüğü ve onu hisseden insanlar.Diyecekleri tek bir söz var..elveda.

İnsan hayalini yitirmediği sürece insandır.Hayal gerçek olduğumuzu düşündüren bu yaşamın yegane olgusudur.Hayalleri için yaşayan insanlar ve hayalini yitirdiği için küsen insanlar…Kurduğunuz hayal ne kadar gerçek dışı ise o kadar insansınızdır.Gerçeklik ve hayallerin tanımı bu dünyada kaç kişi yaşıyor ise o kadardır.

Huzur,bulamadığın yerde değil bulduğun yerde aramalısın,küçük düşüncelere kapılıpta gitmelisin oraya,büyüklerine hazırlıklı davranmak  veyahut hayal kırıklıklarına tahammül etmek için.Huzuru gördüğün yerde değil, aslında baktığın yerde bulmalısın.

Hayallerinizi gerçekliğe bağlayın,hayal bile edemediklerinizi de.Gerçek olacağını hayal etmeniz bile hayallerinizi gerçekliğe bağlamanıza yetecek kadar cesur olduğunuzu gösterecektir.Hayaller düşünmek değildir,düşünemeyeceğiniz kadar büyüktür.Gerçek hayalleriniz sizinle olsun.

Yaşamak akan zamanı değiştirebilmektir belki de.İnsanların çoğu hayatın tam anlamını kabul edemedikleri gerçekliğiyle yaşarlar ve yaşamı kendi varlıklarına bağlarlar.Yönlendirilebilir bir hayat olgusu olmadıkça içimizde, sadece soluk alışverişimizle ilgileniriz ve başkalarının hayatını zaman içinde kendimizde bulur ve yaşarız..

Bir yanılsama değildir rüzgar,hissedebildiğin kendinsen rüzgarın içinde kaybolmaktır belki içinden geçen.Küçük dokunuşlarla yön verilir rüzgara,esintiye aynı halı dokur gibi.Gözle göremeyeceğin ama dokunduğunu hissedeceğin   çok şey vardır  bu havasını soluduğun dünyada.Amacın iyi huylu bir rüzgar gibi,gözle görülmeyen ama seni etkileyecek kadar  iz bırakan bir değere yön vermek olmalı, aklından geçen nida sözcükleriyle..

Gözünde bir ışık var adamın, düz bir gülüşüyle karşındakine de  tebessüm ettirebilen bir adam..Hayali var adamın belki kendinin bile bilemediği.Yol dediler adama yaparım dedi yüce gönüllü adam..Sevdiklerinden ayrı kalmak pahasına onların umudu olmak  için.Sessizliğin derininde  gerçekliği yaşayan adam, yaptı çoktan çizmiş olduğu yolla birlikte o insanlara yolunu.Ruhunda her daim beslediği gururuyla yaptı yolunu adam..Yol umut demek, herşey belki de,işte  o yolu kullanacaklara herşeyini verdi adam.

Gördüğünüz,düşündüğünüz,hayalini kurduğunuz,umut ettiğiniz herşeyi gözünüzün öbür ucunda tabloya dönüştürebilirsiniz, o orada olabilir, gizli kal demişsinizdir belki rüyalarınıza.Bir tabloda görebileceğiniz tüm sürrealistlikleri gözünüzün öbür ucunda var edebilirsiniz..ve tabloyu ters çevirdiğinizde o sizin aynanızdır görebileceğiniz kadar..Hayata bir de o tablonun aynasından bakabilirsiniz..Tabi ki görebileceğiniz kadar.

Bir umut belirleyin kendinizde en derininden ve hala umudum var deyip kör karanlıklardan alın umudunuzu.İçinize atmayın sadece bedeninizde var olsun umutlarınız.Düşündükleriniz zaten sizin umduklarınız.Hayallerinize bile ulaşacağından emin olamadığınız umutlarınız olsun..Bırakın hayalleriniz umudunu bulsun.Siz de gördüklerinizi değil içinizden geçenleri yaşayın en derininde…